Nieuwsbrief «Het was een fantastische cruise met de Aranui!»

26 Oktober 2013

Print Friendly and PDF

Het was een fantastische tijd in Frans Polynesië! Na enkele 'acclimatisatiedagen' op Tahiti, waren we volledig klaar om 14 dagen op de Aranui door te brengen. De Aranui is het bevoorradingsschip van de Markiezeneilanden dat elke 3 weken vanuit Tahiti afvaart. Om het toerisme destijds wat aan te wakkeren, werd er beslist om ook passagiers mee te transporteren en er een soort cruise van te maken.
Wat de Aranui zo speciaal maakt is de kleinschaligheid en ongedwongenheid. Wij waren met 150 passagiers, wat niks is in vergelijking met een echte cruise, maar wat toch wel al een serieuse bende is om op redelijk onbewoonde eilanden toe te komen (500 tot 3000 inwoners).
Ook het informele karakter was superleuk. Geen kapitein dineetjes, geen chique kleren, ... maar gewoon iedereen op de flip flops en in short naar het eten.
En dan het internationale karakter van de passagiers. Ongeveer twee derde was Frans, niet te verwonderen uiteraard in Frans Polynesië... Ah ja, en de clichés van de Fransen werd door een meerderheid mooi bevestigd (ietwat arrogant, klagend, chauvinistisch). Daarnaast had je nog een bende Duitsers (die zitten immers overal ter wereld) en dan nog een allegaartje van hoofdzakelijk Engelssprekenden: Australiërs, Britten, Nieuw Zeelanders, Amerikanen, ... en 5 Belgen (nog een koppel uit het Leuvense die op huwelijksreis was en nen Belg die al 30 jaar op Bora Bora leefde)
Wel waren we bij de jongsten van de bende. In het begin dachten we even dat we met de gepensioneerdenbond op uitstap waren. De gemiddelde leeftijd was naar onze schatting 75 jaar, jawel! Maar, het bleken één voor één kranige oudjes te zijn die al de hele wereld hadden afgeschuimd of al in meerdere landen hadden gewoond. Onze reizen waren niks vergeleken met hun verhalen!
Een kleine anekdote van Valérie, 90 jaar: omdat ze haar verjaarsdagfeest wou ontvluchten, had ze zonder medeweten van de familie de Aranui geboekt en pas de dag voor ze vertrok dit mede gedeeld aan de familie :-) En het was een grappige madam. Op een bepaald moment was ze tijdens een uiteenzetting op een archeologische site van haarzelf gegaan. Het leek effe of ze daar dood lag. Paniek, de dokter erbij. Nadien was haar opmerking droogweg: "jullie moeten me dankbaar zijn hé, want zeg nu zelf, die uiteenzetting was oersaai. Ik heb jullie gered van een nog langere monoloog." En gelijk had ze, onze gids was de aandacht al lang kwijt van iedereen.
En dan niet te vergeten, het eten. Dat was subliem! Het was een Franse keuken waardoor we zowel 's middags als 's avonds telkens een 3-gangenmenu kregen voorgeschoteld met wijn. En als we op de eilanden aten, dan was het telkens een superuitgebreid buffet of een barbecue. Gevolg: de komende 2 dagen die ons nog resten op Tahiti gaan we de broeksriem wat aanspannen...
En dan de bemanning, allemaal supervriendelijke mensen! Altijd lachen of zingen. Een genot om te zien hoe zij van hun werk genieten en hierin echt plezier beleven.
Tot slot nog iets over onze kajuit. Klein maar fijn. Alles wat je nodig hebt was aanwezig. We logeerden op het laagste dek waardoor we in het begin van de reis (wanneer het schip nog volgeladen was) precies in een wasmachine sliepen. Om de zoveel golven klotste het water tegen ons raampje :-)

En dan de eilanden zelf, zoals je je een aards paradijs zou voorstellen! Hoge pieken die oprijzen uit zee, vol met palmbomen en ander groen.
Ook hier waren de inwoners ontzettend vriendelijk. Wat ook opvalt, is de bloemen die iedereen hier draagt in zijn haren en rond zijn nek. En dit is echt niet alleen voor de toeristen dat ze dit doen. Het is hun gewoonte. Want op Tahiti hebben wij eens de openbare bus genomen en ook daar hadden alle vrouwen bloemen in hun haar!
Daarnaast hebben de inwoners hier ook mooie tatoeages. Het gebruik van tatoeages is hier al sinds de oudheid gaande en dat merk je ook wel. Mannen en vrouwen staan werkelijk vol van kop tot teen, maar enkel zwarte tatoeages en cultureel geïnspireerd. Heel mooi in dit kader! Het plaatje paste helemaal!
Sommige uitstappen werden met een 4x4 gedaan. Alle 4x4 van het eiland werden dan opgetrommeld om onze groep van 150 man te transporteren. Want bussen kunnen er echt niet rijden. Te hobbelig, te steil. Maar dat is natuurlijk één van de charmes van de Markiezen, geen toerbussen, geen MacDonalds, zelfs geen reclameborden. Enkel de ongereptheid!
We hebben best wel nog veel wandelingen gedaan. Het was wel altijd zweten geblazen: warm en vochtig! Maar telkens werden we beloond met een prachtig uitzicht over de één of andere baai. De langste tocht was 16km, gewoon 'over de weg' van het ene naar het andere dorp. Die wandeling was natuurlijk niet weggelegd voor velen (remember de gemiddelde leeftijd) maar aangezien er maar enkele 4x4 op het eiland zijn, kon de groep niet getransporteerd worden.
Ah ja, gewoon nog om je een idee te geven van het toerisme op de Markiezeneilanden. Jaarlijks komen er ongeveer 3500 toeristen. Hiervan komt het merendeel met de Aranui, en slechts enkele nemen het (pokkedure) vliegtuig of hun privé zeilboot.
Ons favoriete eiland was Fatu Hiva, en dan vooral de baai van Hanavave. De zonsondergang is er gewoonweg fenomenaal!

Conclusie: Wij kunnen deze trip met de Aranui alleen maar aanbevelen! Maar haast jullie, ze zijn een nieuwe Aranui aan het bouwen die tot 300 passagiers per keer kan vervoeren, dus nog een grotere bende. De charme zal stilaan verloren gaan...

Morgen vliegen we naar Nieuw-Zeeland waar Geert en Angelique ons al staan op te wachten!




Klik hier om reisfoto's te bekijken van : French Polynesia

Print Friendly and PDF

      
This site is only viewable in landscape mode !
Session Tracking